BWH: Het begint met overgave

Columns, Algemeen — Gepubliceerd op 11 mei 2011 00:00 door Dominique Pichel

In BlauwWit Hart bespreken Willem Menting en Dominique Pichel verschillende zaken binnen en rondom de voetbalclub. Of het nou gaat om het spel van het eerste, de voorzitter of om de lengte van het gras, alles wat gerelateerd is aan voetbalvereniging kan het onderwerp zijn.

Hieronder de derde column in de serie. 

door Dominique Pichel - Daar stond ‘ie dan. Luttele seconden zo stil als een flamingo op één poot. De handen in de zij, de blik op oneindig. Geen verwijtende blik, geen geschreeuw. Voor de vijfde maal gepasseerd. Tegen een team dat al lang en breed gedegradeerd was. Zijn debuut in het eerste elftal had ‘ie toch echt anders voorgesteld. 

Waar de gedachten van Stijn Jansen zondag rond een uur of half twee waren, is mij niet bekend. Waarschijnlijk dwaalden ze af naar de vijf goals die de jonge doelman in zijn allereerste competitiewedstrijd bij De Zwaluw 1 tegen kreeg; naar de snoeiharde pegel van  van SIOL-middenvelder Tom Aben of het diagonale schot van Patrick Wolters.   

Daar waar de hersenpan van de debuterende sluitpost zich afvroeg hoe deze doelpunten nou voorkomen hadden moeten worden, daar was de interesse van andere spelers al tot onder zeeniveau gedaald. Enkele Zwaluwspelers leken er geen zin meer in te hebben. Er stond immers niets meer op het spel, deze laatste wedstrijd. 

Terwijl SIOL dit seizoen constant (dik) verloor, zo wisselvallig waren de Oeffeltenaren. Een gelijkspel tegen nummer twee HBV, twee keer nipt verloren van kampioen SES, goede resultaten door redelijk tot goed positiespel. Maar  ook uitslagen waarbij John Boeijens bril plotseling scheef begon te groeien. Wat te denken van het 3-1 verlies tegen Toxandria en de twee grote nederlagen tegen Heijen (4-0 en 4-1).

Vaak werd aangehaald dat het team te jong was. ‘En een team met veel jeugdige spelers is wisselvallig’, was dan het logische gevolg. Sorry hoor, maar een betere smoes valt er toch wel te verzinnen? Wat zal Mario Been bijvoorbeeld gedacht hebben van de 3-1 overwinning van zijn Feyenoord op PSV? Zou hij dan nog steeds van mening zijn dat zijn spelers zo jong zijn en dat de 3-1 een uitschieter was. De spelers zijn nog steeds zo oud, relatief gezien, als toen ze met 10-0 op de boks kregen.  

Het is naar mijns inziens dan ook niet logisch om de achtste plek – een slechtere klassering dan vorig jaar – af te schuiven op de jeugdigheid van enkele spelers. Ik had daarom ook zo te doen met Stijn, toen ‘ie afgelopen zondag zo troosteloos in zijn doel stond. Zenuwachtig zijn, vooraf het gevoel uitspreken dat je de nul hoopt en misschien wel denkt te kunnen houden, gebeurt je dit.

Het heeft niets met de jeugdigheid te maken, maar juist met de dadendrang van eenlingen. Als je in De Zwaluw 1 speelt, moet je er vol voor kunnen gaan. Achteraf kunnen zeggen dat je terecht verloren hebt; dat alle spelers zich vol overgaven in de wedstrijd hebben gevochten. Wanneer iedereen zich 100 procent inzet dan eindig je bij de top vier in de vijfde klasse. Daar ben ik van overtuigd. 

Inzet. Overgave. Daar ontbrak het afgelopen seizoen meerdere malen aan. En zeker in Katwijk tegen SIOL. Spelers vielen door de mand. Misschien is het daarom wel ook zo knap van Stan Cuppen om op dit moment te stoppen. De alltime Zwaluw-topscorer scoorde dit seizoen bijna net zoveel als ‘ie kwam trainen. Wellicht is dat wat overdreven, maar de absolute wil ebde dit seizoen toch aardig weg. 

De bijzondere kwaliteiten van Cuppen, vooral voor een club als De Zwaluw,  staan buiten kijf. Alleen moeten spelers zich afvragen of ze zich honderd tot tweehonderd procent kunnen geven voor het eerste. Dan moet de spiegel aangekeken worden. In stilte eerlijk zijn. Dat kon Stan, maar hopelijk ook andere spelers. Stijn Jansen in ieder geval. Het zegt toch wel wat als je twee dagen na je debuut nog baalt van alle tegengoals? 

« ga terug
Aben Reclame Cuijk Bouwbedrijf Kerstens V.O.F. Evelien Van Neerven Sport Autoservice VDB Kapsalon Annemarie Kersten Assurantiƫn Spar Boere