BWH: Een haat-liefdeverhouding met het weekeinde

Columns, Algemeen — Gepubliceerd op 09 november 2011 00:00 door Willem Bardoel

In BlauwWit Hart bespreken Willem Menting en Dominique Pichel verschillende zaken binnen en rondom de voetbalclub. Of het nou gaat om het spel van het eerste, de voorzitter of om de lengte van het gras, alles wat gerelateerd is aan voetbalvereniging kan het onderwerp zijn.

Hieronder de 21e column in de serie. Geschreven door Dominique. Over terug- en vooruitkijken, over het verschil op een dag en tussen zand en zoete smaak.

door Dominique Pichel - Vooruit kijken. Je kan dat het beste doen als de dagen ervoor niet zijn bevallen. In de trend van: vergeten en verder gaan. Soms is het alleen beter om toch even stil te staan bij wat er gebeurd is. Want het was me de zondag wel. Zo een die niet vaak voor komt. Een zondag waar ik van te voren naar uit keek, maar als ik er op terugkijk een apart gevoel aan over heb gehouden. Een haat-liefdeverhouding.

Want na mijn blessure was het weer een van de eerste wedstrijden die ik negentig minuten zou kunnen gaan spelen. Dat ligt natuurlijk altijd aan de trainer, die de opstelling maakt. Maar het was in ieder geval mijn insteek om minuten te maken. Minuten maken deed ik wel, maar niet met alle plezier van de wereld. Op een zandovergoten hoofdveld mocht ik met m’n voetbalschoenen het veld tegen het hooggeklasseerde Estria 2 betreden.

Leuk, voetbalschoenen van Nike, maar je had er zondag niets aan. Het speelveld leek wel een woestijn met zo nu en dan nog een grasspriet ertussen. Rubberen laarzen of anders loopschoenen hadden niet misstaan. En misschien was een schep ook nog wel nodig. Niet om een zandkasteel te bouwen, maar om ons als De Zwaluw 2 zijn de in te graven. Was een betere tactiek geweest dat veel ruimte weggeven. Dan kan je wel zeggen dat het verdedigend totaal niet stond, maar als je met 8-0 verliest doe je toch ook andere dingen fout.

Neem nou de inzet. Vooral in de eerste helft hebben we als collectief gefaald. Dat opponent Estria 2 een uitstekend team heeft met daarbij ook kwaliteiten van goede spelers als Jeroen Weijers en Sander Bisseling staat buiten kijf, maar dan mag je niet afgaan met 8-0. Ik voelde me als Ajacied net een speler van Feyenoord op die voor Rotterdamse begrippen o zo donkere oktoberdag afgelopen jaar. Toen PSV in eigen huis niet een maar meerdere schoenmaten te groot was voor de club uit de Maasstad. Als je er van te voren niet gelooft dat je kan winnen, of in ieder geval niet gelooft in een resultaat te behalen, dan hoef je niet eens aan de wedstrijd te beginnen.

Hoe anders was het zondag om half drie. De spelers van De Zwaluw 1 waren optimaal gemotiveerd om concurrent Heijen een poepie te laten ruiken. Het was dan wel slecht – ook de eerste elftalspelers hadden hun Adidas en Nike-schoentjes ingevet en aangetrokken tussen de grasoases dat op een veld moest lijken – inzet was er daarentegen in grote mate. Spelers als Boyd van Sambeek en Gijs Janssen die door blessures heen beten. Er werd gespeeld met volle overgave. Eindelijk resulteerde het in het best mogelijke scenario.

Een anticlimax voor Heijen, een jubelstemming voor de Oeffeltse tribune. Willem van Haren knalde zijn tweede seizoensdoelpunt in de touwen. Net voor het einde, te laat voor een slotoffensief van de Limburgers. Het betekende niet alleen een 1-0 zege voor ons eerste, voor mij als bankzitter was de zure nasmaak van de wedstrijd van het tweede weggespoeld. Een klein beetje dan. Want ik wilde me na het eerste duel van zondag 6 november echt verstoppen onder het zand. Had zomaar gekund. Enig nadeel, de zandsmaak in mijn mond. Denk dat we met De Zwaluw 2 zondag onze schep en laarzen maar thuis moeten laten. Lekker aanvallend spelen op het sportpark in Grave! Op zoek naar de zoete smaak van het komende weekeinde!

« ga terug
Spar Boere Van Neerven Sport Kapsalon Annemarie Evelien Autoservice VDB Kersten Assurantiƫn Aben Reclame Cuijk Bouwbedrijf Kerstens V.O.F.