BWH: De hulp van de scheidsrechter

Columns — Gepubliceerd op 08 juni 2011 00:00 door Willem Bardoel

In BlauwWit Hart bespreken Willem Menting en Dominique Pichel verschillende zaken binnen en rondom de voetbalclub. Of het nou gaat om het spel van het eerste, de voorzitter of om de lengte van het gras, alles wat gerelateerd is aan voetbalvereniging kan het onderwerp zijn.

Hieronder de zevende column in de serie. Geschreven door Dominique. Onder andere over FC Barcelona, Van der Sar, scheidsrechter en een voorbeeldfunctie.

door Dominique Pichel - Naar rechts, naar links of naar voren, het maakt niet. Overal waar ik kijk zie ik wel een blauwrood verticaalgestreept shirt. Het is dinsdag 1 juni, een paar dagen nadat FC Barcelona de grootste voetbalprijs die er in de wereld bestaat pakte. De training van De Zwaluw D2 is begonnen en ik constateer dat er - opeens heel veel fans van het team uit de hoofdstad van Catalonië tussen mijn spelers begeven.

Of het te maken heeft met het feit dat Barça die zaterdag voor de vierde keer in haar historie de Champions League pakte, weet ik niet. Ik denk van wel, want zoals Henny Vrienten en Herman Brood ooit zongen ‘als je wint, heb je vrienden’. En dat is in dit geval ook. Kinderen willen namelijk graag hun idool zijn. Zo lopen er twee jongens in een shirtje van ’s werelds beste voetballer van de wereld lopen, met Lionel Messi.

Ik heb er geen problemen mee dat jongens in het shirt van de Argentijn lopen hoor, laat ik dat voorop stellen. Maar misschien voelde u het al aankomen - het best voetballende team ter wereld, misschien wel het beste voetbalteam dat er ooit bestaan heeft, kent ook zijn negatieve kenmerken. En kinderen imiteren niet alleen de goede kant van hun idolen. Nee, ook de slechte kant wordt wel eens benaderd.

Het zegt wel veel dat de meerderheid van de spelers tijdens het selectieweekend van De Zwaluw 1, 2 en 3 dat tijdens de finale van de Champions League 2011 plaatsvond niet voor Barcelona was. Integendeel, het was voor Manchester en tegen de ploeg van trainer Pep Guardiola. En niet omdat Barcelona de laatste tijd alles wint, nee. Volgens mij was de overheersende mening omdat al die spelers van Barça wel eens lopen te zeiken tegen de scheidsrechter over de tegenstander.

Je kent dat wel. Met duim en wijsvinger vragen om een kaart. Meester hierin zijn toch spelers als Dani Alves en de Spanjaarden Xavi en Andres Iniesta, maar ook Messi kan er wat van. Met een zielig gezichtje naar de scheidsrechter kijken. Gaan huilen als een tegenstander je neerhaalt, omdat hij de passeerbeweging niet heeft kunnen volgent. Voor mij onbegrijpelijk. Als je weet dat je de beste bent, heb je de hulp van de scheidsrechter toch niet nodig?

Xavi, voor mij de spelers van 2010, strooit met schitterende passjes maar ook met zijn gebaren of overdreven geduikel. Nou, voor mij is het dan al gedaan. Ik adoreer liever spelers die tot het uiterste gaan, niet opgeven of een mindere techniek hebben dan ‘kaartennaaiers’. Ik gunde die cup met de grote oren niet voor niets toe aan Edwin van der Sar.

Niet omdat de doelman bij mijn favoriete club, Ajax, heeft gespeeld misschien stiekem toch ook wel een beetje maar omdat Van der Sar zo gewoon is gebleven. De tranen die hij de vrije loop liet na de uitschakeling op het EK in 2008 het blikje dat van de tafel werd geschopt in en tegen Ierland om WK-kwalificatie in 2001. Van der Sar bleef Van der Sar. Geen gezeur tegen scheidsrechters. Liep iedereen op de training maar met shirtjes van hem rond.

« ga terug
Bouwbedrijf Kerstens V.O.F. Van Neerven Sport Autoservice VDB Kapsalon Annemarie Spar Boere Aben Reclame Cuijk Evelien Kersten Assurantiƫn