Gastcolumn Dick Teunen: De dag waarop ik even Overmars was

door Dominique Pichel met dank aan Dick Teunen op 10-12-2011 om 13:56 (onderwerp informatief)
door DICK TEUNEN - De Zwaluw, ik zal maar gewoon eerlijk zijn, roept gemengde gevoelens bij mij op. Om positief te beginnen: als sportverslaggever van Dagblad de Gelderlander heb ik mijn debuut gemaakt bij een wedstrijd van De Zwaluw. Uit tegen Constantia. Zo, uit mijn hoofd, zeg ik: die wedstrijd won De Zwaluw door een late penaltygoal van Stan Cuppen.

Zo zenuwachtig als duizend man liep ik na de wedstrijd in Wanroij naar de kleedkamers toe. Stan, meen ik me te kunnen herinneren, heb ik toen nog even gesproken. Het kan ook de trainer zijn geweest. Enfin, ik sprak met iemand. Met mijn kladblokkie in mijn ene hand, en mijn pen in mijn andere – al minstens zo flink trillende - knuist. Wat voor de voetballers die zomeravond een weinig verheffend potje was, was voor mij als de Champions League-finale.

Een wonderschoon artikel leverde het overigens niet op, mijn bezoek aan Wanroij, maar de kop was er maar wel mooi af! Honderden wedstrijden zouden voor mij volgen als razende reporter. Maar er was er maar één de eerste: Constantia – De Zwaluw.

Goed; gemende gevoelens dus. Want oh, wat ben ik ooit kwaad geweest, daar in Oeffelt! Het was met de A1 van SIOL tegen de A1 van De Zwaluw. Ik, een veel te houterige en trage linksbuiten, was voor de eerste keer sinds pak ‘m beet elf wedstrijden weer eens mijn directe tegenstander gepasseerd. Ik wist dat ik in Oeffelt op een zompige en hobbelige grasmat liep, maar even voelde het alsof ik zweefde.

Even was ik Marc Overmars. Maar dan 30 centimeter groter, heel wat kilo’s zwaarder én spelend in een vaal, afgewassen en tot overmaat van ramp veel te klein SIOL-shirt. Maar ik was even Overmars. Daar, in Oeffelt. Ik was Overmars en Robben en Cristiano Ronaldo ineen. Het hoogtepunt van mijn voetballoopbaan was in de maak.

Ik zette mijn sprint door, trok naar binnen, zag mijn teammaatje Nico Derks – thans een regelmatig scorende spits in SIOL 1 – vrij voor het doel staan en stond op het punt de Assist van mijn Leven te geven. Totdat ik een rotschop op mijn enkel kreeg. En kermend van de pijn tegen de grond ging. Penalty, denkt u? Niks daarvan. ‘Schwalbe, niet zeiken!’, oordeelde de scheidsrechter. Ik was in één klap weer terug op Oeffeltse aarde. Letterlijk en figuurlijk.